#व्यंग4

             काटकसर 

      🥰🥰  “सुनो जी,अजी सुनते हो जी”   अशी हाक मारत नाही तोच, 

“हिंदी मालिका बघणं बंद कर,मी काहीही आणून देणार नाही आधीच सांगतो.” मिस्टर आपल्या मातृभाषेत कडाडले.☹️☹️

मी भाषे भाषेत फरक करत नाही,माझं सगळ्या भाषेवर सारखंच प्रेम आहे.”

“प्रेम आहे ना मग ती नीट शिकून घे.”

“प्रेम करायला कशाला शिकायला लागतं? ते असतंच.”😘😘

“मी भाषेबद्दल बोलतोय.ते सोड तू कशाला एवढ्या गोड आवाजात हाक मारत होती.

 पटकन मुद्दावर आलो तर बाकीचा भाषेचा अन्याय वाचेल याचे शहाणपण आल्याने मिस्टरांनी track ताबडतोब बदलला.

“मला गेहू की आटे की bag  पाहिजे.”🙃🙃

“कशाला? आपल्या घरी गहू आहेत त्याचं पीठ करून आण.”

“तुम्हांला बायकोच्या सर्जनशीलतेचे बिलकुल कौतुक नाही.

 माझ्या बोलण्यावर काहीच प्रतिक्रिया नाही,हे बघून मुद्दा नीट समजवून सांगावा म्हणून पुढे म्हटलं,

 “अहो कालपासून  सरला भाभी  युट्युबवर गेहू की आटे की bag है ना उसका एक फडका शिकवत आहे.”

   😍😍भाभीनी सांगितलेलं मी नीट ऐकलं.आणि तसं केलं.गेहूचा आटा एका डब्यात काढला.ते तिनं सांगितलं नव्हतं.पण स्वतःची अक्कल वापरली की येतं सगळं. मग ती पिशवी स्वच्छ धुतली,नीट मधोमध कापून तिचा लांब तुकडा केला.तिला नवीन कॉटनचा ब्लाउज पिस लावला आणि चारी बाजूला शिवण्यासाठी मशीनवर घेतलं तर सुईच तुटली. 🤓🤓घरच्या माणसांसारखे आमच्या मशिनलासुद्धा आमचं कौतुक नाही.घराचे पैसे वाचवण्यासाठी हे सगळे उद्योग मला करावे लागत आहेत.पण कोणाला आहे का काही त्याचं? मग घाईघाईने शेजारी २० रुपये देवून ते गेहू की आटे की bag का टेबल top शिवून आणला.आणि तो मायक्रोवेव्ह जवळ ठेवला.आता भांडी विसळून झाली की लगेच त्यावर ठेवता येतात. कुठेही पाणी नाही की चिकचिकाट नाही.घरच्या घरी किचन ओट्यावर लागणारा कॉटन top तय्यार.😍😍

 संसार करायचा म्हणजे एवढ्या बारीकसारीक गोष्टींकडे किती निगुतीने मी बघते हे तुमच्या लक्षात आलंच असेल.  😇😇हो हो आमच्या घरचे गहू आहेत,पीठही शेजारीच दळून मिळतं.पण किचन ओट्यावरचा कॉटन top असा सहज कोणीही करू शकत नाही.त्यासाठी मेहनत आणि निर्मितीक्षम मन लागतं.पण कोणाला काय त्याचं? काटकसर हा स्वभावाचा भाग असावा लागतो.तो शिकून थोडाच येतो.😉😉

भटक भवानी

 कोणाला भटकायला आवडत नाही, असं विचारलं की अनेकजण ताबडतोब हो म्हणतात,पण दुसऱ्या क्षणाला ते कसे आणि किती कामात व्यग्र आहेत हे सांगतात आणि भली मोठी कामाची यादी देतात. जणू फिरणारी माणसं काहीच काम करत नाही.असे अनेक लोकांचे घर सुटत नाही तर काहींना घरी राहणे नको वाटते.एकाच घरात वर्षानुवर्षे राहणे मला नकोस होते.पण कुठेही राहिले तरी ज्या गावात आपले घर आहे तिथे जावेच वाटते,परत बाहेर पडण्यासाठी. तसेही आपला जवळचा आनंदच आपल्या मनाला सुखावतो.

    प्रत्येक गावात मला ओळखीच्या खुणा दिसतात, त्या गावातल्या प्रत्येक वळणावर माझे काहीतरी सुटले आहे,त्याला काहीसा प्राचीन इतिहास वगैरे असण्याची शक्यता आहे असे मला वाटत राहते. तिथल्या मातीत माझ्या गावाची माती असणार असे मला उगाच वाटत राहते.खरेतर मी कोणत्या एका गावाची नाही हे माझ्या इतके कोणाला माहित असणार आहे. मला वाटते मी ज्या ज्या ठिकाणी गेले त्या त्या ठिकाणच्या खुणा दुसऱ्याच ठिकाणी शोधत राहते.ती गावं माझ्या बरोबर सगळीकडे फिरत असतात आणि तिथली माणसं तर माझ्यातच राहतात आणि येतात माझ्या बरोबर. त्या लोकांच्या गोष्टी,त्यांनी सांगितलेले सुख आणि दुःख माझ्या बरोबर चालत राहते.ते कधी मला धैर्य देते तर कधी उणीवा दाखवते.

🚴🚴🚴🚴🚴🚴🚴🚴🚴🚴🚴🚴

Happy' day

 आज माझ्या एका मैत्रिणीला ब्लॉग कसा असतो आणि लिहायचं कसं हे सांगत असताना सहज माझ्या जुन्या पोस्ट बघितल्या आणि लक्षात आलं की कितीतरी दिवसात मी पोस्ट केली नाही. याचा अर्थ लिहण्यासारखे आणि सांगण्यासारखे काहीच नव्हते असे नाही.पण लिहिले नाही. आज परत टाईप करताना मन उगाच हलके झाले आहे. हे आपण प्रकाशित करण्यासाठी लिहित आहोत की नाही याचा विचार अजिबात मनात आला नाही.हे एकप्रकारे बरे झाले.

  अनेक दिवसांपासून मन वेगवेगळ्या.विषयांचा ध्यास घेत आहे.पण म्हणतात ना एक ना धड. भाराभर चिंध्या.तसे काहीसे कडे आहे.प्रत्येक गोष्टी विषयी कुतूहल वाटत राहते. आणि जगण्याला मजा येते.ही मजाच तर आपल्याला सतत उत्साही आणि आनंदी ठेवत असते. So आपला आनंद कशात आहे तो शोधू या. Happy day.

पुन्हा स्त्री उवाच : प्रकृती देवीची कहाणी

पुन्हा स्त्री उवाच : प्रकृती देवीची कहाणी: ऐका प्रकृतीदेवी तुमची कहाणी. एक आटपाट नगर होतं, त्या नगरात खूप माणसं राहत होती. धावत होती, पळत होती ,पळत होती, धावत होती. कोणी कोणाला ओळखत न...

पुन्हा स्त्री उवाच : आगळ्या व्रताची वेगळी कहाणी

पुन्हा स्त्री उवाच : आगळ्या व्रताची वेगळी कहाणी: आटपाट नगर होतं. नगरात लहानमोठी कुटुंब राहत होती. सण येत होते, जात होते. घराघरात गोडधोड होत होतं. मुली झाल्या की लोक नाक मुरडत होती. पण बहीण ...

पुन्हा स्त्री उवाच : नवजिवतीची कहाणी

पुन्हा स्त्री उवाच : नवजिवतीची कहाणी: ऐक मानवा तुझी कहाणी, एक आटपाट नगर होतं. तिथं होता एक राजा, घरात त्याच्या नव्हता गाजावाजा, सुना त्याचा ओटा, सुना त्याचा सोफा. त्या राजाला होत...

पुन्हा स्त्री उवाच : कहाणी नव्या मंगळागौरीची

पुन्हा स्त्री उवाच : कहाणी नव्या मंगळागौरीची: आटपाट नगर होतं. तिथं हजारो माणसं राहायची.त्याच नगरात एक कुटुंब राहत होतं. त्याघरात एक सज्जन माणूस येई; भिक्षा वाढा म्हणे पण घरातला पुरुष भिक...